مختص ذات پاك خداوندى است كه مستجمع جميع محاسن و محامد و معرى از جميع نقائص و معائب است ، و مفيض وجود و كمال و تربيت كنندهء قاطبهء موجودات است هر فردى از أفراد آن را به حسب مرتبه . تبارك اللَّه زاده خيره و بركته ، چه بسيار زياد و وافر است عطا و بركت خداوند عالم جل شأنه به قاطبهء موجودات ، يا مراد چه بسيار جليل است عظمت إله جل شأنه ، أحسن الخالقين بهترين خلقت كنندگان است . از اينجا ظاهر مىشود كه اطلاق خالق به غير ذات أقدس جناب أحديت جلت عظمته جايز بوده باشد لكن به طريق مجاز خواهد بود ، نظر به اين كه مراد از خلق نسبت به خلاق عالم جل شأنه اخراج از عدم به ساحت وجود است ، و اين از غير جناب أحديت عز شأنه محال است ، و متبادر از خالق همين معنى است ، و مراد بالاضافهء به غير معنى صنعت است ، مثل بنا و نجار و نحو آنها . مخفى نماند دعاى مستحب در سجود منحصر نيست در اين دعاى مذكور ، بلكه مستحب است دعا در جميع سجودات به جهت جلب منافع اخرويه و دنيويه و دفع مفاسد آنها ، و أخبار در ترغيب دعا در سجود مستفيض است ، خواه در سجدهء آخر بوده باشد يا در غير آن . و از جناب حضرت امام جعفر صادق و امام موسى كاظم عليهما السّلام مأثور است كه آن دو بزرگوار در سجود مىخواندند « اللهم اني أسألك الراحة عند الموت و العفو عند الحساب » و در حديثى وارد است كه جناب حضرت امام موسى عليه السّلام به اين لفظ « يرددها » ظاهر اين است مراد از ترديد تكرار اين بوده باشد . و در حديث صحيح از مفخر الاوائل و الاواخر جناب حضرت امام محمد باقر عليه السّلام مأثور است كه فرمودند به زيد الشحام بخوان به جهت طلب رزق در نماز فريضه در حالت سجود اين دعا را « يا خير المسؤولين و خير المعطين ارزقني و ارزق